Jednog bistrog dana, nalik na ovaj današnji, prešli su Dunav i okomili se na Rimljane, paleći i pljačkajući Meziju i Trakiju. Rimljani su na njih poslali Tajfale, Astringe i Karpe. Kao i svaki drugi proklet narod na kugli zemaljskoj, varvari su se sa svim pomenutim plemenima malo miješali a onda ratovali, uzgajali kćeri i sinove, prihvatali nove riječi, bogove i običaje, pa opet malo ratovali.
Usput su se trudili da zapamte ko su i što su i to je otprilike ovako izgledalo:

“Legenda kao prvog vođu pamti Gapta, koji rodi Hulmula. Hulmul rodi Augisa a Augis onoga koji se zvao Amal po kojemu dolazi ime Amalima. Taj Amal rodi Hisarnisa, Hisarnis Ostrogotu a Ostrogota Hunuila, Hunuil rodi Atala a Atal Ačiulfa i Oduulfa. Ačiulf rodi Ansila i Ediulfa, Vutuulfa i Hermanarika. Vutuulf rodi Valaravansa a Valaravans Vinitariusa a Vinitarius Vandalariusa. Vandalarius rodi Tudimera, Valamira i Vidimera a Tudimer rodi Teodorika, Teodorik rodi Amalasuentu; Amalasuenta rodi Atalarika i Matesuentu svome mužu Eutariku čiji je rod krvno vezan za njezin, jer pomenuti Hermanarik, sin Ačiulfa, rodi Hunimunda a Hunimund Torizmuda, Torizmud Veterika a Veterik Eutarika koji se oženi Amalasuentom i s njom zače Atalarika i Matesuentu. Atalarik umrije u djetinjstvu, a Matesuenta se udade za Vitiga s kojim ne imaše poroda. Kada je Vitigo preminuo, Germanus uze Matesuentu za ženu i ona mu rodi sina koji se takođe zvao Germanus…”

Priča je još duplo duža i sva je ovako dosadna u smislu ko je koga rodio, a Varvari su iz cijele priče neke djelove zapamtili a neke zaboravili tako da su uglavnom smatrali da su porijeklom Gepanti (sporaći), Gapti, Amali, Hisari, Ostrogoti, Atali, Hermanarici, Valamiri, Vandali ili Germani.