|
Autor Duško Milošević
|
|
понедељак, 02 јул 2007 |
|
I vrelo olovo što ključa kao voda
I njegova duša što smrti teži
I tajnu što nikome neće da oda
I razlog što nikada neće da beži
I ljubav što oseti i što se skloni
I sreću kojoj se oduvek nada
I žeđ za krvlju koja ga goni
I bol koja nad njim vlada
I nebo koje sa njim zbori
I šume i reke koje ga vole
I umor koji ga danima mori
I rane kojih nema, a bole
I noc koja tamom ga čuva
I sunce koje ga miluje danju
I vetar što mu kroz kosu duva
Ne čine mu tugu nikako manju.
Jer, tuga je tamo na onom mestu gde bi srce trebalo da stoji.
|
